خداحافظی اسطوره ای به نام «سلیمی»


به گزارش ایرنا، در حالی که بعد از خداحافظی اجباری «حسین رضازاده» وزنه بردار فوق سنگین ایران که طی سال های 1998 تا 2006 میلادی با کسب 2 مدال طلای المپیک و 4 مدال طلای جهان غوغایی در دسته سنگین وزن جهان به پا کرده بود، هیچ کس تصور آنرا نداشت که وزنه بردار دیگری بتواند جانشینی برای اسطوره اردبیلی وزنه برداری ایران باشد.
اما در سال 1368 در قائمشهر پسری متولد شده بود که تا سال ها جا پای رضازاده گذاشت و پرچم کشورمان را طی 10 سال گذشته در میادین بین المللی به اهتزاز در آورد.
سلیمی در ابتدا در رشته ژیمناستیک، کشتی و فوتبال فعالیت می کرد و به دلیل فیزیک خاص بدنش و به سفارش دوستانش روی به وزنه برداری آورد.
او به باشگاه قاسم غزالیان اولین مربی وزنه برداری خود رفت و خیلی زود پله های ترقی را طی کرد و برای نخستین مرتبه در سال 2007 و در جام باشگاههای آسیا حضور پیدا کرد.
حضور او در جام باشگاههای آسیا سبب شد تا به تیم ملی جوانان ایران در سال 2008 دعوت شود و این حضور شروعی بر موفقیت های بهداد سلیمی وزنه بردار فوق سنگین ایران شد.
وی در سال 2008 در پیکارهای قهرمانی جوانان آسیا در کره جنوبی با کسب مدال نقره، مدال آوری خود را در عرصه ورزش قهرمانی به طور جدی آغاز کرد و در همان سال و در جوانان جهان در کلمبیا در مجموع 406 کیلوگرم (186 حرکت یک ضرب و 220 کیلوگرم حرکت دوضرب) مدال برنز گرفت.
او در حالی که هنوز در رده جوانان قرار داشت، یک سال بعد به تیم ملی بزرگسالان دعوت شد و در رقابت های قهرمانی آسیا در قزاقستان رکوردهای خود را به صورت چشمگیری افزایش داد (190کیلوگرم یک ضرب و 231 کیلوگرم دو ضرب = مجموع 421 کیلوگرم) و توانست نخستین مدال طلای دوران قهرمانی خود را کسب کند و در همان سال و در پیکارهای جوانان جهان نیز در رومانی (195کیلوگرم یک ضرب و 228 کیلوگرم دو ضرب= 423 در مجموع) صاحب گردن آویز طلا شد.
بهداد سلیمی که بعد از موفقیت های سال 2009 خود را به عنوان یک وزنه بردار ششدانگ در فوق سنگین معرفی کرده بود در سال 2010 در آنتالیا ترکیه بزرگان سنگین وزن جهان را شوکه کرد و به نخستین مدال طلای رده بزرگسالان خود دست یافت (208+245=453). البته پیش از آن و در بازی های آسیایی 2010 گوانگژو چین (205+235=440) با نخستین مدال طلای بازی های آسیایی خود خط و نشان را برای حریفان در آنتالیا کشیده بود.
سال 2011 نیز وی در پاریس کاری کرد کارستان و با رکوردهایی که از خود بر جای گذاشته بود (214+250=464) همه راهها را برای مدعیان آن سال ها یعنی روسلان آلبگوف و لوچوف روسی بسته بود. بهداد در آن سال با 214 کیلوگرم در یک ضرب، نام خود را به عنوان رکوردار این حرکت در کنار رضازاده به عنوان رکورداران این دسته به ثبت رساند.
سلیمی در سال 2011 و در رقابت های قهرمانی آسیا نیز طلا گرفت.
بدون شک اوج موفقیت هر ورزشکاری در بازی های المپیک اتفاق می افتد، جایی که بهداد سلیمی بعد از مدال طلای قهرمانی آسیا در سال 2012 کره جنوبی در المپیک لندن قدرتمندانه (208+247=455) بر سکوی نخست ایستاد و یک بار دیگر عنوان قوی ترین مرد المپیک به یک ایرانی رسید.
دوران بعد از المپیک 2012 را بی شک باید دوران افول این ستاره مازندرانی فولاد سرد نامگذاری کرد که به دلیل اختلاف نظر با سرمربی وقت تیم ملی یعنی کوروش باقری او به همراه سجاد انوشیروانی، سعید محمدپور، نواب نصیرشلال و کیانوش رستمی حاضر نشدند در اردوی تیم ملی حضور یابند و به همین دلیل پیکارهای جهانی سال 2013 در لهستان را از دست دادند.
اما با تغییراتی که «حسین رضازاده» رییس فدراسیون وزنه برداری در راس کادر فنی تیم ملی ایجاد کرد، بهمن زارع سکاندار تیم ملی شد و او یکبار دیگر توانست در سال 2014 و در بازی های آسیایی اینچئون کره جنوبی (210+255=465) دومین مدال طلای خود را از این بازی ها دشت کند اما در پیکارهای جهانی قزاقستان مغلوب روسلان آلبگوف روسی شد (206+251=457) و به مدال نقره قناعت کرد و از سال 2014 دیگر هیچ وزنه بردار ایرانی نتوانسته در پیکارهای جهانی عنوان قوی ترین مرد را برای کشورمان بگیرد.
سال 2015، سال کابوس وار برای وزنه بردار فوق سنگین ایران بود. دو هفته مانده به رقابت های جهانی در آمریکا سلیمی از ناحیه زانو دچار مصدومیت شدیدی شد و نتوانست به آمریکا برود تا کار درمان خود را برای حضور در بازی های المپیک 2016 ریو انجام دهد.
وی از آبان ماه سال 94 کار درمانی خود را با حضور متخصصین ایرانی آغاز کرد و در نهایت خود را مهیای حضور در المپیک ریو کرد و حتی پیش از المپیک در تورنمنت بین المللی جام فجر نیز در تهران وزنه های خوبی زد، اما او و پزشکان معالجش هنوز نگران مصدومیت دوباره زانویش بودند که یک مصدومیت دیگر سلیمی را برای همیشه از وزنه برداری دور نگه خواهد داشت.
نگرانی سلیمی و کادر فنی که در آن زمان سجاد انوشیروانی سرمربیگری تیم ملی را برعهده داشت، بیشتر بر روی حرکات دو ضرب او و به خصوص حرکت قیچی بود. همین مصدومیت سبب شد که او در المپیک 2016 ریو نتواند عملکرد خوبی داشته باشد و بعد از آنکه در حرکت یک ضرب وزنه 216 کیلوگرمی را بالای سر برد در حرکت دو ضرب داوران وزنه های 245 کیلوگرمی او را به دلیل فیکس نشدن دست ها نپذیرفتند و او با بدشانسی مدال طلای المپیک را با چشمانی اشکبار از دست داد و مدال طلای المپیک به ستاره نوظهور این سال های فوق سنگین جهان یعنی لاشا تالاخادزه گرجستانی رسید.
پیکارهای جهانی سال 2017 نیز برای فوق ستاره وزنه برداری ایران خوش یمن نبود و داوران یک بار دیگر به دلیل همان مشکلاتی که سلیمی در فیکس کردن دست ها در حرکات دو ضرب داشت نگذاشتند عملکرد خود را به نمایش بگذارد. او در کنار سعید علی حسینی که بعد از هشت سال یک بار دیگر پای به روی تخته وزنه برداری گذاشته بود (211+242=453) به مدال برنز جهان رسید.
این وزنه بردار خوش اخلاق دنیای پولاد سر امروز (دوشنبه) با مدال طلای بازی های آسیایی 2018 جاکارتا با دنیای قهرمانی خداحافظی کرد تا دلمان برای مدال آوری هایش تنگ شود.
او امروز (دوشنبه) بعد از کسب سومین مدال طلای خود در بازی های آسیایی از دنیای قهرمانی برای همیشه خداحافظی کرد.
ورزشی**1067**1597

انتهای پیام /*

منبع: ایرنا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *